Dit artikel is machinaal vertaald vanuit het Koreaanse origineel. Lees het Koreaanse origineel
Het is het moment dat onvermijdelijk aanbreekt na de eerste negen holes. Een mededeling klinkt over de radio van de caddie: "De groep voor ons staat ongeveer 30 minuten vast, dus wacht alstublieft in het clubhuis." Een subtiel gevoel van verwachting vult de gezichten van de golfers, hun magen leeg van het vroege opstaan. Het is een moment om de gemiste slagen van de eerste negen holes te verwerken met een glas koude makgeolli en een bord warme ijscoupe of tteokbokki, en om een strategie te bedenken voor de laatste negen holes – dit is de 'clubhuispauze', een unieke en romantische cultuur die alleen in de Koreaanse golfwereld te vinden is.
Maar zodra je de deur van het clubhuis opent en naar binnen stapt om de menukaart te bekijken, verandert die romantiek onmiddellijk in een onaangename realiteit.
Dit komt doordat de prijzen op de menukaart volkomen onlogisch zijn. Een bord tteokbokki met een paar stukjes gefrituurd voedsel kost 65.000 won, een fles makgeolli die in een gewone supermarkt 2.000 won kost, kost hier 15.000 won, en zelfs een kop warme cappuccino kost bijna 20.000 won. Zelfs een lounge van een vijfsterrenhotel in Gangnam, Seoul, vraagt 18.000 won voor een kop Americano, terwijl een toiletgebouw op een golfbaan in een bergdal aan de rand van de provincie Gyeonggi exorbitante winsten maakt die daar nog bovenuit stijgen.
Het meest absurde is dat, ondanks deze belachelijke prijzen, de meeste golfers zonder een woord van klacht hun portemonnee trekken. Ze doen hun best om stoer over te komen en geven hun kaart af met opmerkingen als: "Zo zijn de prijzen op golfbanen nu eenmaal" of "Het voelt een beetje kinderachtig om over de prijs te onderhandelen waar mijn medespelers bij zijn." Dit is een sluwe en brutale bedrijfsstrategie van grote golfbaancorporaties die de chronische "gezichtsverliescultuur" en "pretentie" in Korea gijzelen.
Gevestigde golfmedia die hun brood verdienen met advertentiesponsoring, zwijgen in alle talen, zelfs wanneer ze deze kwalijke distributiestructuur aanschouwen. Dit komt doordat grote golfbaancorporaties hun grootste adverteerders zijn. Club14, dat de ware aard van golf vanuit het perspectief van de lezer onthult, blijft echter niet stilzitten. Dit artikel wijst op de buitensporige winstbejag in Koreaanse golfclubhuizen en beschrijft de 'timide maar vastberaden vorm van verzet' die de redacteur stiekem in zijn golftas meedraagt om hiertegen op te treden.
01Het beeld van vervormde prijzen die de markteconomie ontkennen.
De prijzen in clubhuizen van golfbanen in Zuid-Korea zijn een misvormd monster dat is ontstaan door de blinde vlekken van de mededingingswetgeving en de Wet op eerlijke handel. Terwijl prijzen op een algemene markt worden gereguleerd door concurrentie, worden consumenten binnen de afgesloten omgeving van een golfbaan volledig beroofd van hun recht op keuze. Omdat er absoluut geen andere restaurants of winkels in de buurt zijn, zitten hongerige en dorstige golfers gevangen in een 'monopolistische structuur' waarin ze geen andere keuze hebben dan de prijzen van de golfbaan te accepteren.
Als je de afzonderlijke menu-items van dichtbij bekijkt, tovert dat eerder een wrange glimlach op je gezicht dan woede.
"Tofu Kimchi en gekookt varkensvlees", een klassieker in clubhuizen, kost in de meeste prestigieuze stadions zo'n 70.000 tot 80.000 won. Je krijgt dan slechts vijf of zes stukjes gekookt varkensvlees, een blok handgemaakte tofu en wat roergebakken kimchi. Dat is genoeg om winst te maken, zelfs als je een extra grote portie bij een lokale marktkraam met jokbal (varkenspootjes) zou bestellen. En dan is er nog het populaire zomergerecht, watermeloenpunch: ze serveren niet eens een hele watermeloen, maar een paar in blokjes gesneden watermeloenschijfjes gemengd met frisdrank en melk, waarvoor ze 50.000 won vragen.
Koffie is een nog ernstiger probleem. Ze presenteren het als een redelijke prijs door te benadrukken dat er in de eerste of tweede helft bijgevuld kan worden voor een aanbetaling van 15.000 tot 20.000 won, maar zelfs met die bijvullingen erbij is het pure prijsopdrijving met een winstmarge van duizenden procenten ten opzichte van de kostprijs. Zo'n prijs vragen voor een drankje dat slechts een paar gram koffiebonen, heet water of een beetje melkschuim bevat, is niets anders dan consumenten misleiden.
Waarom gaat dit zo door? Het excuus van het golfbaanmanagement is altijd hetzelfde: het clichématige verhaal dat "omdat ze in de buitenwijken liggen, de transportkosten voor ingrediënten hoog zijn en ze professionele koks inhuren om de kwaliteit te waarborgen." De laatste tijd hebben de meeste golfbanen hun clubhuizen echter omgebouwd tot onbemande verkoopautomaten of de catering uitbesteed aan grote commerciële bedrijven om op de arbeidskosten te besparen. Met andere woorden, er ontstaat een tegenstrijdigheid: de kwaliteit van de service is juist achteruitgegaan, terwijl de prijzen jaar na jaar blijven stijgen.
02Psychologische oorlogsvoering waarbij het 'gezicht' van golfers gegijzeld wordt.
De reden waarom golfbanen zo'n buitensporige winst kunnen maken, ligt in de unieke "gezichtscultuur" van Koreaanse golfers.
In Korea is golf meer dan alleen een sport; het is een sociale bijeenkomst waar mensen hun sociale status en economische macht tentoonspreiden. Met name klagen over de hoge prijzen op de menukaart van het clubhuis tijdens een zakenronde, met senior collega's of met kennissen met wie je een ongemakkelijke relatie hebt, wordt beschouwd als een vorm van 'waardig gedrag'.
Golfbanen hebben een scherp inzicht in deze psychologie. Ze zetten hun brutale zakelijke praktijken voort, ervan overtuigd dat "niemand zich kleinzielig zou gedragen tegenover zijn medespelers, alleen maar omdat hij gierig is met geld." Hoewel het pijnlijk is voor de persoon die betaalt, is er een verwrongen sfeer ontstaan waarin het met een pretentieuze houding door de betaalpas halen wordt gezien als een teken van lef.
Klachten duiken regelmatig op in golffora zoals: "Ik stelde voor om het clubhuis over te slaan omdat de prijzen te hoog waren, maar mijn medespelers behandelden me alsof ik een vrek was." Aangezien zelfs het overslaan van een maaltijd om alleen een licht drankje te kunnen nuttigen al tienduizenden won kost, is het geen wonder dat clubhuizen onder golfers bekendstaan als "roofbolwerken waar je op legale wijze je portemonnee wordt leeggehaald."
03De voorzichtige rebellie van de redacteur: 'Whiskyflesjes' in de golftas.
De redacteur, die niet voor gek wilde staan door zich voortdurend aan te passen aan deze absurde kostenstructuur, begon te zoeken naar een bescheiden maar zekere manier om in opstand te komen tegen zijn eigen systeem. Een methode om te genieten van zijn eigen luxe levensstijl zonder controles op verboden artikelen op de golfbaan en zonder bij te dragen aan de woekerprijzen van het clubhuis. Het is de 'Whiskyfles'-zakstrategie.
De meeste algemene voorwaarden van golfbanen bevatten expliciet een clausule die het meenemen van eigen eten verbiedt. Het komt vaak voor dat men wordt tegengehouden bij het uitladen van caddie-tassen bij de ingang van het clubhuis of bij het betreden van de kleedkamer, evenals bij het openlijk dragen van grote koelboxen of bezorgd eten.
De whiskyflesjes die de redacteur heeft gekozen, zijn echter anders. Whiskyflesjes zijn doorgaans kleine, doorzichtige glazen of plastic flesjes met een inhoud van 30 tot 50 ml. Ze worden door whiskyliefhebbers gebruikt om dure drank te verdelen en te delen. De avond voor een rondje golf verdeelt de redacteur de single malt whisky (meestal intense soorten zoals Lagavulin 16 of Balvenie 12) die zorgvuldig in de vitrine thuis is bewaard over vier van deze kleine flesjes. Vervolgens passen ze netjes in een binnenzak van een golftas of in de zak van een golfbroek. Door hun kleine formaat zijn ze van buitenaf volledig onzichtbaar.
Het hoogtepunt van de voorstelling speelt zich af in de schaduwrijke rustruimte tijdens de wachttijd na de eerste helft.
De redacteur loopt vol zelfvertrouwen naar de bar in de schaduw en bestelt het goedkoopste bruisende water of een beker ijs op kamertemperatuur in plaats van andere dure snacks. Of ze vragen beleefd of hun beker alleen met ijs gevuld kan worden. (Hoewel er in sommige stadions zelfs voor ijs kosten in rekening worden gebracht, wordt ijs voor drankjes nog steeds als een service beschouwd.)
De redacteur neemt plaats aan een afgelegen tafeltje in het clubhuis en haalt stiekem een flesje whisky uit zijn zak, terwijl zijn gezelschap een ijscoupe bestelt voor 60.000 won. Op het moment dat hij de heldere single malt whisky in een glas met ijs schenkt, vullen de diepe aroma's van eikenhout en turf het clubhuis met een verfijning die zelfs niet te vergelijken is met de goedkope, verdunde makgeolli van 15.000 won die op golfbanen wordt verkocht.
Redacteur, wat is dat? Zit u in uw eentje iets lekkers te drinken?metgezel
Zodra de blikken van de metgezellen op haar gericht zijn, deelt de redactrice de resterende flesjes die ze van tevoren had klaargelegd, één voor één uit.
De alcohol op de golfbaan is smakeloos en duur, dus ik heb mijn favoriete single malt whisky in shotjes meegenomen. Probeer het eens met ijs te mixen, zoals een longdrink.Editor
Dit is het moment waarop je positie verandert van een gierige golfer die stiekem eten meeneemt om geld te besparen naar een "hippe en goed voorbereide golfer die weet hoe hij zelfs op de baan van zijn eigen, unieke smaak kan genieten". Het plezier van het genieten van een goede drank, geprezen door whiskyliefhebbers wereldwijd, terwijl je naar het groene gras staart – voor de prijs van een lauwe Americano of cappuccino van 20.000 won – is iets wat degenen die het niet hebben ervaren niet kunnen begrijpen. Dit is precies de meest geraffineerde manier waarop de redacteur zich verzet tegen het verwrongen systeem van winstbejag op golfbanen.
04Epiloog — De markt verandert alleen als de consumenten veranderen
Het aantal golfers in Zuid-Korea is de 5 miljoen gepasseerd, en jonge golfers, die een aanzienlijk deel van deze groep uitmaken, volgen niet langer blindelings de cultuur van "gezichtsverlies voorkomen" van de oudere generatie. Zij streven naar rationele en waardevolle consumptie. Hoewel ze bereid zijn hun portemonnee te trekken als de service en kwaliteit in verhouding staan tot de prijs, hebben ze een sterke afkeer van ondoorzichtige en dwingende monopolistische winstbejag, zoals dat tegenwoordig in clubhuizen te zien is.
De snelste manier om grote golfbaanbedrijven tot bezinning te brengen, is door consumenten hun woekerprijzen te laten boycotten. Als het duur is, eet het dan gewoon niet. Pas als meer golfers van tevoren koude drankjes in hun bekers meenemen, of hun eigen kleine alternatieven bij zich hebben zoals de redacteur, waardoor de tafels in de clubhuiswinkels leeg blijven, zullen golfbanen eindelijk hun grenzen verleggen en normale prijzen gaan hanteren.
Als je je voorbereidt op je volgende ronde, raad ik je aan om eens te kijken of er nog een fles whisky in huis staat. Een klein flesje bespaart je niet alleen geld, maar het laat je ook schitteren als een ware kenner met een verfijnde smaak, te midden van de pretentieuze Koreaanse golfcultuur.
Dit is het eerste onthullende essay in de rubriek [BUITEN HET VELD]. In de volgende editie komen we terug met "[Golfkamer Essay] Hoe je kunt pronken met een lidmaatschap dat je van je voorouders hebt gekregen — Een analyse van de onfatsoenlijke manieren van 'oude vrijgezellen' die tegen de groep voor je schreeuwen dat ze opzij moeten gaan", waarin we de tranenrijke gevechten om trots en onfatsoenlijk gedrag onder senior golfers in kleedkamers en sauna's behandelen. We wensen u, onze lezers, een gepassioneerd golfleven.
