Dit artikel is machinaal vertaald vanuit het Koreaanse origineel. Lees het Koreaanse origineel
01Proloog: De wrede overuren van Zuid-Koreaanse kantoorwerkers, Screen Room
Manager Kim, het is vrijdagavond, niemand heeft plannen, toch? Laten we een lichte maaltijd nuttigen en de stress van ons afschudden door voor het eerst in lange tijd weer eens een rondje minigolf te spelen. Ik heb gereserveerd.
"Stress verlichten" is immers ook het verhaal van afdelingshoofd Park zelf. Voor sectiechef Kim, die de hele week al geteisterd wordt door slopend werk en het gezeur van zijn baas, is de oproep om op vrijdagavond naar een schermgolfruimte te komen zonder twijfel de meest wrede vorm van "overwerk" ter wereld – zonder extra betaling – en niets anders dan psychische marteling.
Als de tranenrijke kantoorpolitiek van Koreaanse kantoormedewerkers zich vroeger afspeelde in donkere, muffe steegjes tijdens bedrijfsdiners waar ze hun stropdassen losmaakten en shotjes dronken tot hun neus scheef stond, dan heeft de netwerkpolitiek tussen grote bedrijven, de financiële sector en succesvolle middelgrote ondernemingen zich tegenwoordig verplaatst naar een compleet andere, verfijnde (?) ruimte. Het is niets minder dan een 'screen golf room' – een donkere, besloten ruimte omgeven door geluidsdichte wanden, waar het luide geluid van een sensor die de bal raakt, nagalmt.
In deze omgeving roepen bazen hun ondergeschikten bijeen onder het mom van het populariseren van golf in Korea, waarna de ondergeschikten deelnemen aan een tranentrekkend 'vermaakspel' waarbij hun functioneringsgesprekken en promotiekansen afhangen van één enkele slag van de golfclub van hun baas en de snelheid van de bal.
Grote golfmagazines en zakenbladen, die de taak hebben adverteerders en directieleden van grote bedrijven te paaien, verheerlijken dit fenomeen als een gezonde en weldadige cultuur en bestempelen het als een "golftrend voor kantoorpersoneel, bedoeld om de harmonie en kameraadschap tussen werkgevers en werknemers te bevorderen". Club14, dat de ontberingen van Koreaanse kantoorwerkers en de hypocrisie van mensen zowel op als buiten de golfbaan genadeloos en scherp satireert, sluit echter geen ogen voor dit trieste zelfportret. Dit artikel is een volwaardige maatschappijkritische column die op realistische wijze de tranentrekkende golfpolitiek van Koreaanse kantoorwerkers ontleedt, die zich afspeelt in de beslotenheid van hun virtuele golfkamers nadat ze hun vrijdagavondvrijheid hebben opgeofferd. Het artikel presenteert slimme copingstrategieën om mentaal sterk te blijven, terwijl men toch aan de grillen van neerbuigende bazen moet voldoen.
02Stap 1: Hoe je een zielloze papegaai "Goede treffer!" kunt nadoen.
De fundamentele vaardigheid en belangrijkste kerncompetentie van de politieke spelletjes in de virtuele golfruimte is 'reageren'. Op het moment dat de afslag van een baas binnen de virtuele ruimte in de afslagzone belandt, moet er reflexmatig, zonder een moment te aarzelen, een uitroep van bewondering uit de mond van de ondergeschikten komen.
"Wauw, manager! Hoe kan uw balsnelheid boven de 65 m/s uitkomen? U bent een absolute topper!", "Wauw, het geluid van de impact is zo hard dat zelfs professionals er jaloers op zouden zijn. Deze hole biedt zeker een kans op een eagle!"
Het maakt niet uit of de bal van je baas op het scherm in een bunker belandt of in een hindernis terechtkomt. Je moet een papegaai worden die hem onvoorwaardelijk prijst en complimenteert. Als de bal in de rough belandt, is het vanzelfsprekend dat je de schuld bij het scherm legt en zegt: "Ach, als het niet had gewaaid, was de bal precies op de fairway beland; de sensor van het golfbaansysteem hapert."
Niet stilzitten terwijl je baas aan het putten is, is een gegarandeerde manier om een onvoldoende te halen in de politieke arena. Wanneer je baas de putter vasthoudt en voor het scherm staat, moet je stiekem opstaan en pal naast het scherm gaan staan. Vervolgens heb je acteertalent nodig om met een serieuze blik naar de baan van de putt te staren, en wanneer de bal de hole maar net mist, moet je je handen voor je hoofd houden en de meest wanhopige blik ter wereld opzetten. "Ah! Is hij er niet ingegaan? De machine heeft de green verkeerd ingeschat!"
Deze tranenrijke, indirecte oorlog van reacties is een wanhopige overlevingsstrategie voor kantoorpersoneel om het praktische voordeel te behalen van het soepel doorlopen van de goedkeuringsdocumenten van de week, in ruil voor het ophemelen van hun ego door te zeggen: "Ik heb nog steeds sterke beenspieren en uitstekende golfvaardigheden."
03Fase 2: De geavanceerde scoremanipulatietechniek die bekend staat als 'Golf om te verliezen'.
De ultieme en meest lastige vaardigheid in schermgolf is de 'artistieke verliestechniek' die een ondergeschikte, die beter golft dan zijn baas, moet demonstreren.
Onervaren golfers en onvolwassen assistent-managers proberen wanhopig een birdie op het scherm te krijgen en hun bazen te verslaan, maar dit is een zelfmoordactie die leidt tot de ondergang van de kantoorpolitiek. Het is duidelijk hoe de sfeer zal zijn tijdens de wekelijkse rapportagevergadering volgende week voor afdelingschef Kim, die afgelopen weekend lager scoorde dan afdelingshoofd Park. Zijn baas zal hem waarschijnlijk plagen met de woorden: "Afdelingschef Kim, doe je tegenwoordig helemaal geen werk meer en ga je alleen maar naar de golfbaan? Je score is bijna professioneel niveau."
Daarom kiezen verstandige kantoormedewerkers ervoor om hun score precies 2 tot 3 slagen lager in te stellen dan die van hun baas.
De methode is sluw. Op de eerste negen holes demonstreert hij subtiel zijn vaardigheden door birdies te maken met spectaculaire slagen, waardoor hij spanning creëert bij zijn baas die denkt: "O, manager Kim heeft vandaag echt zijn mes geslepen." Dit komt doordat het zijn competitieve geest aanwakkert en hem volledig in het spel laat opgaan.
Het echte keerpunt komt na de 15e hole op de tweede negen holes. Als de score van je baas lager is dan die van jou, moet je vanaf dat moment geleidelijk aan 'legitieme missers' gaan inspannen.
Het is alsof je bij een driverslag opzettelijk te veel kracht in je schouder legt en de bal buiten de baan slaat, of alsof je tijdens het korte spel rond de green denkt: "O, mijn polsbeweging werkt vandaag ineens niet meer", en je een wedge-slag als een homerun over de achterkant van de green slaat.
De acteerkunsten van afdelingschef Kim, die zijn zweet afveegt en zijn hoofd buigt terwijl hij zegt: "Ik kan uw afwerkingsvermogen gewoonweg niet evenaren, manager. Uw concentratie in de tweede helft is werkelijk verbluffend," op het moment dat zijn baas een par slaat op de laatste 18e hole en zo de uiteindelijke winnaar wordt. Dit is precies de geweldige 'esthetiek van de nederlaag' die zo kenmerkend is voor K-office medewerkers, die een weddenschap van 300.000 won op een schermgolfspel verliezen om een salarisverhoging van miljoenen won en een promotie veilig te stellen.
04Fase 3: Het moeras van uitbreidingen dat zich vanuit de schermkamer naar het veld uitstrekt
De werkelijke reden waarom politieke spelletjes in virtuele golfruimtes zo beangstigend zijn, is dat de hiërarchie en de sfeer binnen deze benauwde ruimte rechtstreeks leiden naar de chaos van echte weekendrondes op het veld, ook wel bekend als 'entertainmentgolf'.
Ik heb toevallig een starttijd gereserveerd op een golfbaan voor leden in Yeoju, provincie Gyeonggi, maar een van onze leden heeft afgezegd. Zou u dit weekend tijd vrij kunnen maken om de plek van een van onze leden in te vullen?
Er is geen enkele ondergeschikte in Zuid-Korea die dit aanbod kan weigeren. Terwijl afdelingschef Kim roept: "Oh, manager, wat een eer! Ik zeg mijn hele weekendplanning af en kom hoe dan ook!", is zijn hart vertroebeld door het gezeur en de tranen van zijn vrouw, die in het weekend de volledige zorg voor de kinderen op zich moet nemen.
Het recreatieve golfen, dat in het weekend ook op de echte golfbaan plaatsvindt, kost meer dan tien keer zoveel en zorgt voor meer fysieke vermoeidheid dan spelen in een schermkamer. Je moet om 4 uur 's ochtends opstaan om naar de voordeur van je baas te rijden en je aan te melden als chauffeur. Op de baan ontstaan hartverscheurende kosten doordat ondergeschikten de kosten voor de golfkar en caddy gelijk verdelen om ook het aandeel van de baas te betalen. Gevangen in deze enorme cyclus van overwerk – die doordeweeks wordt versterkt door goedkeuringsformulieren op kantoor en in het weekend door chauffeurs op de golfbaan – verdrogen de levens van Koreaanse kantoorwerkers langzaam maar zeker, net als graspoppen.
05Noot van de redactie: Leg uw golfclubs neer en kijk naar de man.
Je kunt de psychologie achter het gebruik van golf voor interne politiek en netwerken niet bekritiseren. Net zoals je in de meedogenloze organisatiecultuur van Zuid-Korea shotjes moest drinken die anderen vermeden om te overleven, zijn we nu simpelweg een tijdperk ingegaan waarin je een driver moet hanteren die anderen niet hanteren.
De ware charme van de nobele sport golf schuilt echter in de 'eerlijkheid' ervan. Op de baan vliegt de bal slechts zo ver als het zweet dat ik erin heb gestoken, en ongeacht iemands rang – of het nu vicepresident of president is – is men slechts een hulpeloze golfer tegenover gras en wind die niet door iemands wil te beheersen zijn. Het beeld van een baas die zijn ranginsigne meeneemt naar de fairway om zielloze lof van ondergeschikten te smeken, of een ondergeschikte die opzettelijk verliest door zijn eerlijke score te vervalsen om te overleven, is een droevige komedie die voortkomt uit de unieke, bittere organisatiecultuur van Korea.
Vanavond zullen ongetwijfeld alle golfzalen in het land getuige zijn van de explosie van wilde swings van bazen, begeleid door zielloze kreten als "Mooie slag!" Aan de afdelingschefs die zo ijverig applaudisseren om afdelingshoofd Park te behagen, raad ik aan om dit weekend eens helemaal voor jezelf op de tee te staan – niet in navolging van je baas, maar om je eigen perfecte swing te vinden. Je carrière mag dan eindig zijn, maar het groene gras van de golfbaan waar je zo van houdt, zal er altijd zijn, oprecht op je wachtend.
