บทความนี้ได้รับการแปลโดยเครื่องมือแปลอัตโนมัติจากต้นฉบับภาษาเกาหลี อ่านต้นฉบับภาษาเกาหลี
01บทนำ: ใบคะแนน ภาพลวงตาขนาดยักษ์ในสนามเกาหลี
เย็นวันอาทิตย์ ในห้องเล่นกอล์ฟที่มีหน้าจอในย่านกังนัม หรือในงานปาร์ตี้หลังเลิกงานที่ร้านอาหารญี่ปุ่นหรู ชายวัยกลางคนต่างเอาสมาร์ทโฟนมาตั้งโชว์ไว้กลางโต๊ะ พลางเล่าเรื่องราวการเล่นกอล์ฟของตัวเองอย่างออกรส ผลการแข่งขันวันนี้ที่บันทึกไว้ในแอปจองสนามกอล์ฟบนหน้าจอ แสดงตัวเลขชัดเจน 'คะแนนสุดท้าย: 79 สโตรก' สำหรับนักกอล์ฟสมัครเล่นชาวเกาหลีใต้แล้ว นี่คือเกียรติของครอบครัวและความฝันที่เป็นจริง ที่ทำให้พวกเขาสามารถเชิดหน้าชูตาและพูดได้ว่า "วันนี้ผมทำแฮนดิแคปเลขตัวเดียวได้" เพื่อนร่วมเล่นต่างรินเครื่องดื่มให้กันด้วยสายตาอิจฉา ขณะที่เจ้าของสนามก็พูดอย่างหยิ่งผยอง อ้างว่าเขาครองสนามด้วยพลังของไดร์เวอร์ Titleist TSR และก้าน Fujikura Ventus Black
อย่างไรก็ตาม เพื่อนร่วมเล่นและแคดดี้ที่ช่วยกันทำคะแนนได้อย่างยอดเยี่ยมนั้น กลับหัวเราะเยาะอยู่ในใจ เพราะพวกเขารู้ดีว่า 79 แต้มอันมีค่านี้ ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ได้มาอย่างซื่อตรงตามกฎกติกาแบบดั้งเดิมที่โหดร้าย
สองสโตรกถูกลบออกอย่างเงียบๆ เมื่อลูกทีช็อตหลุมแรกตกไปในเขตออกนอกสนาม (OB) โดยอ้างว่า "เพราะเป็นหลุมแรก ก็เลยบันทึกเป็นพาร์ไป" มีการใช้ "มัลลิแกนปลอม" สองครั้งอย่างลับๆ และตีซ้ำอีกครั้งหลังจากลูกตีไกลจากบังเกอร์ในเก้าหลุมแรกเลยกรีนไป และยังมีการเพิ่มสามสโตรกด้วยการใช้เท้าเตะลูกกอล์ฟ พร้อมถามว่า "เฮ้ แคดดี้ นี่เป็นการยอมแพ้ใช่ไหม?" ทั้งๆ ที่ยังเหลือระยะอีก 1.5 เมตรถึงหลุมบนกรีน หากวิเคราะห์อย่างละเอียดด้วยหลักคณิตศาสตร์ จะเห็นได้ชัดว่านี่คือคะแนนของผู้เล่นที่อยู่ในช่วงกลาง 90 นี่คือสีหน้าขมขื่นของคนที่ปลอมแปลงสกอร์การ์ดอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อปกป้องเงินเดิมพันหลายหมื่น และรักษา "หน้า" ของตนเองท่ามกลางเพื่อนร่วมเล่น
สื่อกระแสหลักที่ดำรงอยู่ได้ด้วยค่าโฆษณาจากผู้สนับสนุนแบรนด์และบริษัทสนามกอล์ฟขนาดใหญ่ ไม่เคยกล่าวถึงการกระทำที่ผิดปกติอย่างการฟอกคะแนนเลย เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว นักกอล์ฟสมัครเล่นที่เล่นเฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์จะต้องเป็น "กลุ่มลูกค้าชั้นสูงที่ชื่นชอบงานอดิเรกนี้ด้วยมารยาทที่ดีและความซื่อสัตย์" เสมอ
อย่างไรก็ตาม Club14 ซึ่งวิเคราะห์ความเสแสร้งและนิสัยแย่ๆ ทั้งในและนอกสนามในเกาหลีใต้อย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่ยอมรับการโกงคะแนนแบบนี้ บทความนี้เป็นบทความวิพากษ์วิจารณ์อย่างเต็มรูปแบบที่เปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาและสมจริงถึงจิตวิทยาการปลอบประโลมตนเองอย่างสิ้นหวังของเหล่าผู้ร้ายที่โกงคะแนนด้วยการโกงจำนวนสโตรกและการขอโอกาสแก้ตัวมากเกินไป ในขณะที่ยังคงเชื่อมั่นว่า "วันนี้ฉันตีได้แค่แต้มเดียว"
02ความอัปยศข้อที่ 1: "คุณต้องตีให้ลงหลุมแรก!" — ธรรมเนียมปฏิบัติที่ผิดปกติที่เรียกว่า "อิลปามันปา"
ความผิดพลาดทางศีลธรรมประการแรกที่นักกอล์ฟสมัครเล่นชาวเกาหลีใต้กระทำเมื่อก้าวลงสู่แท่นทีออฟ คือ นิสัยแย่ๆ ที่ว่า "ทุกคนต้องทำพาร์ในหลุมแรก" ซึ่งมักเกิดขึ้นตั้งแต่หลุมแรกเป็นต้นไป
ในกฎกติกาเดิมของกอล์ฟ ไม่มีข้อกำหนดใดที่อนุญาตให้มีการปรับแต้มเสียเพียงเพราะเป็นหลุมแรก หลักการพื้นฐานของกีฬานี้คือ หากลูกที่ตีด้วยไม้ไดร์เวอร์ในหลุมแรกออกไปนอกเขต ผู้เล่นจะต้องยอมรับโทษและบันทึกเป็นดับเบิลโบกี้หรือทริปเปิลโบกี้อย่างซื่อสัตย์
อย่างไรก็ตาม “พวกตัวร้ายที่เล่นกอล์ฟคนเดียว” ซึ่งทิ้งสามัญสำนึกไว้ที่โต๊ะอาหารเช้าในคลับเฮาส์แห่งหนึ่งในกังนัม กลับกดดันแคดดี้อย่างมั่นใจขณะกำลังสรุปคะแนนหลุมแรก “เฮ้ แคดดี้ คุณรู้ใช่ไหมว่าทีมของเราจะต้องทำพาร์ในหลุมแรกแน่ๆ เขียนพาร์ลงในสกอร์การ์ดทุกอย่างเลย เพราะเรายังวอร์มร่างกายไม่พร้อมเลย”
ธรรมเนียมที่ผิดรูปนี้เป็นภาพเหมือนตนเองที่แปลกประหลาดและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของกีฬากอล์ฟสมัครเล่นในเกาหลี ซึ่งไม่สามารถพบได้ที่ใดในโลก
ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าแผนกที่ตีดับเบิ้ลโบกี้หลังจากไม้ไดร์เวอร์ของเขาตกลงไปในเนินทางด้านขวา หรือซีอีโอที่ตีลูกพลาดจนสนามหญ้าเป็นแผล ทุกคนต่างก็ได้รับคะแนน '0 (พาร์)' เท่ากันหมดในใบคะแนน เนื่องจากพวกเขาเริ่มต้นเกมด้วยโบนัสสองหรือสามสโตรก ใบคะแนนที่สรุปในตอนสิ้นเดือนจึงกลายเป็นเพียงเศษกระดาษลวงตาที่เปื้อนไปด้วยการโกงสโตรกตั้งแต่เริ่มต้น เมื่อกระเป๋าเงินและวงสวิงของพวกเขาถูกปลดล็อกตั้งแต่หลุมแรก กระเป๋าเงินและวงสวิงของพวกเขาจึงนำไปสู่การเจรจาต่อรองสโตรกเล็กๆ น้อยๆ และการโกงตลอด 18 หลุม
03พฤติกรรมน่าอับอาย 2: อาวุธที่งอกใหม่ได้ไม่รู้จบในกระเป๋า — การเสพติดการขอตีใหม่ (Mulligan) ของนักกอล์ฟวันหยุดสุดสัปดาห์
พฤติกรรมที่น่าอับอายประการที่สองที่พบเห็นได้ในสนามของ "นักกอล์ฟสมัครเล่นที่เล่นแบบเอาแต่ใจ" คือการใช้ "มัลลิแกน" อย่างไม่เลือกหน้า ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์หรือสถานที่ใดก็ตาม เดิมที มัลลิแกนเป็นมารยาทของสุภาพบุรุษที่มอบให้โดยได้รับความยินยอมจากคู่เล่น เพียงหนึ่งหรือสองครั้งในระหว่างรอบ เพื่อรักษาบรรยากาศให้ผ่อนคลายเมื่อตีลูกพลาดอย่างสิ้นเชิง
อย่างไรก็ตาม สำหรับเหล่าร้ายที่เสียสติไปแล้วจากการพนัน การขอเปลี่ยนมือ (mulligan) ถือเป็นเกราะป้องกันที่แท้จริง ซึ่งสามารถฟื้นฟูได้อย่างไม่จำกัดในกระเป๋าของพวกเขา
ถ้าลูกกอล์ฟตกลงไปในบังเกอร์หรือรัฟหลังจากตีครั้งที่สอง เขาจะแอบหยิบลูกกอล์ฟลูกที่สองออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงพื้นก่อนที่คู่เล่นจะทันตะโกนว่า "ระวัง!" "โอ๊ะ การสะบัดข้อมือของฉันเมื่อกี้ไม่ได้ผล ฉันจะตีอีกครั้งเพื่อซ้อมนะ! อันนี้ไม่นับคะแนน โอเคไหม?"
ความหน้าด้านของพวกเขายังไม่หยุดแม้กระทั่งเมื่อคู่เล่นมองด้วยความไม่เชื่อ พวกเขาใช้สิทธิ์มัลลิแกนสองหรือสามครั้งในหลุมเดียวเพื่อให้ลูกกอล์ฟลงไปอยู่บนกรีนได้อย่างสวยงาม จากนั้นก็บันทึก "พาร์" หรือ "โบกี้" ลงในใบคะแนนราวกับว่าพวกเขาตีลูกลงไปบนกรีนได้จริงๆ
การได้เห็นชายวัยห้าสิบกว่าขอโอกาสตีใหม่บนแฟร์เวย์ ควักลูกกอล์ฟออกจากกระเป๋าเพื่อหวังชนะเดิมพันเพียงไม่กี่หมื่นเหรียญนั้น ทำให้ศักดิ์ศรีของซีอีโอผู้เคยบัญชาการพนักงานนับร้อยพังทลายลงดุจฝุ่นผง มันเป็นภาพของความสิ้นหวังในการปลอบประโลมตนเอง ที่ซึ่งคุณค่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของกอล์ฟ นั่นคือ 'ความซื่อสัตย์' ถูกโยนทิ้งลงถังขยะเพื่อแลกกับเงินเพียงไม่กี่เพนนีและความภาคภูมิใจตื้นเขินในจำนวนสโตรก
04พฤติกรรมน่าอับอาย 3: "มันลงหลุมที่ระยะนี้" — การบิดเบือนความจริงแบบ "โอเค" ในการพัตต์ระยะ 1.5 เมตร
เมื่อคุณผ่านคลับเฮาส์และไปถึงกรีนในเก้าหลุมหลัง เทคนิคการโกงขั้นสุดท้ายของนักกอล์ฟที่มีแฮนดิแคปเลขหลักเดียวอย่าง 'การยอมแพ้' ก็จะถึงจุดสูงสุด
ในการเล่นแบบสโตรกเพลย์มาตรฐาน ซึ่งแตกต่างจากการเล่นแบบแมตช์เพลย์ โดยทั่วไปแล้วคู่เล่นมักจะเสนอการผ่อนปรนให้เพื่อแสดงความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ในกรณีที่เห็นได้ชัดว่าลูกพัตต์อยู่ในระยะความยาวของก้านไม้พัตต์ (ประมาณ 1 หลา) การผ่อนปรนนี้ไม่ใช่สิทธิ์ที่ผู้เล่นจะได้รับโดยการร้องขอโดยตรง
อย่างไรก็ตาม เหล่าตัวร้ายที่ติดนิสัยโกงคะแนน เมื่อลูกกอล์ฟหยุดกะทันหันโดยเหลือระยะเพียง 1.5 เมตรถึงหลุม พวกเขาก็จะเดินอย่างเงียบๆ ไปหาลูกกอล์ฟพร้อมกับไม้พัตเตอร์ และใช้เท้าเตะเบาๆ เพื่อหยิบมันขึ้นมา “คุณคิม ระยะนี้โอเคใช่ไหมครับ? เมื่อพิจารณาจากความเร็วของลูกกอล์ฟและสภาพพื้นแล้ว มันแทบจะลงหลุม 100% เลยครับ”
หากคู่สนทนาคนใดคนหนึ่งพูดไม่ออกและไม่สามารถพูดอะไรได้ เขาจะคำนวณคะแนนโดยพลการเป็นคะแนนติดลบและบันทึกไว้ในใบคะแนน
ถ้าคู่เล่นที่จู้จี้จุกจิกเล็กน้อยชี้ให้เห็นว่า "เฮ้ ระยะนั้น ฉันไม่แน่ใจว่ามันเป็นลูกสไลซ์หรือเปล่า ทำเครื่องหมายลูกแล้วตีให้ตรง" ใบหน้าของเขาจะแข็งกร้าวอย่างไม่ปรานีและเขาก็จะดุดัน จากนั้นเขาก็จะพลิกสถานการณ์และบิดเบือนความจริงกับอีกฝ่าย โดยพูดว่า "เรากำลังพนันกันอยู่ อย่ามางี่เง่ากับคู่เล่นของเราสิ มารยาทในการเล่นกอล์ฟของคุณมันผิดตรงไหน?" นี่คือพฤติกรรมที่น่าอับอายของนักกอล์ฟรุ่นเก่าหัวดื้อ (K-kkondae) ที่ปฏิเสธที่จะยอมรับว่าตนเองขาดทักษะ—ความคิดเรื่องการพัตต์ของพวกเขาพังทลายลงเพราะตีลูกไม่ตรงเป้า—และกลับบังคับใช้กฎที่ไม่สมเหตุสมผลกับคู่เล่นของตนเพียงเพื่อรักษาสกอร์หลักเดียวที่ดูดีเอาไว้
05หมายเหตุจากบรรณาธิการ: ปิดตัวเลขปลอมแล้วจดบันทึกจำนวนครั้งที่สุภาพบุรุษตัวจริงใช้จังหวะการสอดใส่ลงไป
กอล์ฟเป็นกีฬาที่ยอดเยี่ยม ความเป็นสุภาพบุรุษที่แท้จริงของนักกอล์ฟนั้นได้รับการพิสูจน์บนสนามหญ้าสีเขียวอันกว้างใหญ่ ด้วยการยอมรับความผิดพลาดของตนเองอย่างเต็มที่และเงียบๆ รวมถึงการฝ่าฟันสถานการณ์วิกฤตต่างๆ เช่น การตกหลุมทรายและหญ้ารกอย่างซื่อสัตย์ แม้ว่าจะมีเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาหลายล้านวอนและไม้กอล์ฟคุณภาพสูง นักกอล์ฟที่ปลอมแปลงคะแนนด้วยตัวเลขที่บิดเบือน เช่น การขอตีใหม่และการได้แต้มเกินจริง ก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษอีกต่อไป แต่เป็นเพียงนักต้มตุ๋นบนแฟร์เวย์เท่านั้น
ศักดิ์ศรีที่แท้จริงของนักกอล์ฟที่มีแฮนดิแคปเลขหลักเดียวไม่ได้มาจากตัวเลขปลอมๆ 79 สโตรกที่บันทึกไว้ในแอปจองสนามกอล์ฟ แต่มาจากการมีความกล้าที่จะบันทึกค่าปรับสำหรับการตีลูกออกนอกเขต (OB) ในหลุมแรกอย่างซื่อสัตย์ลงในใบคะแนน ความซื่อสัตย์ที่จะกล้าสละสิทธิ์ในการขอตีใหม่ (mulligan) ที่มีอยู่ในกระเป๋า และทัศนคติที่แน่วแน่ที่จะไม่วางไม้พัตต์ลงจนกว่ามันจะลงหลุมด้วยเสียงดัง แม้จะเป็นการพัตต์ระยะสั้นเพียง 50 เซนติเมตรก็ตาม
ถึงบรรดาผู้ชายที่กำลังจ้องมองสกอร์การ์ดปลอมๆ เลขหลักเดียวที่บันทึกไว้ในแอปเล่นกอล์ฟอย่างภาคภูมิใจ และคิดแต่จะอวดฝีมือในรอบสุดสัปดาห์หน้า: ก่อนที่เสียงระฆังทีออฟจะดังขึ้น ผมขอร้องให้พวกคุณเก็บลูกกอล์ฟที่ใช้ต่อรองคะแนนไว้ในห้องล็อกเกอร์สักครู่ แล้วในฐานะนักกีฬาที่ซื่อสัตย์และมีความรับผิดชอบ โปรดเปิดดูกติกาที่แท้จริงในสนามก่อน
แทนที่จะได้ยินคำพูดไร้ชีวิตชีวาและว่างเปล่าจากเพื่อนร่วมเล่นของคุณที่บอกว่า "วันนี้คุณตีได้แค่แต้มเดียว" การได้รับความเคารพอย่างจริงใจจากพวกเขาในขณะที่คุณถอดถุงมืออย่างซื่อสัตย์บนกรีนหลุมที่ 18 และพูดว่า "วันนี้คะแนนของผมเกิน 100 แต่การเล่นอย่างซื่อสัตย์กับพวกคุณโดยไม่ขอแก้ตัวเลยสักครั้ง มันเป็นช็อตที่ดีที่สุดในชีวิตของผม" นั่นคือ "มารยาทของสุภาพบุรุษ" ที่มีค่าและยิ่งใหญ่ที่สุดที่คุณจะได้รับผ่านกีฬากอล์ฟอันทรงเกียรตินี้
